Under the Sleeping Town

 Uyuyan bir şehri izliyorum,

güneş yine doğmuş, ışığını veriyor,

içimizi, daha doğrusu çürümüş,

kirlenmiş bir dünyayı ısıtıyor,

nedenini hiç bilemeyeceğim,

neden bu kadar ısrarla doğuyor her gün?

ben olsaydım üç gece soğukta bırakırdım insanları, çürümüş bir dünyayı ısıtmak ile uğraşmazdım, ne gerek vardı ki? 

dünyanın son dakikalarını yaşıyormuşum gibi geliyor hep, her çatıya çıkışımda,

gün batımını izlediğimde, 

ve seni düşündüğümde, 

“Belki bugün ölürüm” diyorum,

ama her seferinde nefes alıyorum,

bu uyuyan şehir altımda,

çatısına çıkıyorum hayatımın,

ve koca şehir sanki küçükmüş gibi,

bana küçük görünüyor,

ben çatısındayken hayatımın,

sen orada değildin, seni aradı gözlerim,

ama orada değildin, şimdi tek ben varım,

sadece ben izliyorum bu şehri,

sigara içiyor ve nefesimi veriyorum, 

duman ile karışık çıkıyor,

dışarıya çıkıyor ve kayboluyor,

şimdi ne yapıyorsundur acaba?

kim senin favorin oldu acaba?

benim yerime uzun uzun konuştuğun kişi kim? umarım beni sana hatırlatıyordur,

belki biraz vicdana gelip affedersin,

hayatımın çatısında tek başınayım,

evet, izliyorum şehri ama çok sensizim,

güneş gibi ısrarla, her gün ayaktayım,

bende ölmeyi beceremedim,

hayatımın çatısındaydım ben,

ama sen orada değildin,

ve tek başıma kaldım,

şehri tek başıma izliyorum,

Jeff Buckley eşlik ediyor bana;

“Unutursun bir gün nasılsa.” diyor..

ah Jeff.. keşke kolay olsa unutmak,

isimleri unuttuğum gibi birini unutmak,

keşke kolay olsaydı, 

o kadar çok sevdim ki onu,

fotoğrafını ezberlediğim kadın olarak kaldı.

geceleri muhabbet ettiğim günleri özlüyorum,

güneş gibi ısrarla yaşıyorum, 

o ısrarla ısıtıyor dünyayı,

ben ise hâlâ nefes almak ile meşgulüm,

keşke acısız bir ölümün yolu olsaydı,

hayatımın çatısında, tarsus’u son kez izlerken,

ölmek isterdim, son şarkımı dinleyip,

son sigaramı içip, ölmek isterdim,

sensiz dayanmak çok zor artık,

sensiz olmak çok zor artık..

her mesajında gülümsüyordum,

şimdi ise cevapsızlığına ağlıyorum.

“Hayatımın çatısında şehri izliyordum,

seni aradı gözlerim, sen orada değildin,

tek başımaydım artık, 

katlanılacak gibi değil sensizliğe..”